SilentWhisper

...

Een mislukte reddingspoging, of zo.

Ik weet niet zo goed wat het is. Op msn heerst die nare leegte die je vast wel kent, en dat geeft me altijd zo´n onwennig gevoel. Ik heb hoofdpijn en ben moe, en er moet veel te veel wat ik allemaal niet wil.
Ik zou willen verdwalen in die ene donderdagavond, met Break the Night with Colour en BenX. Als ik alleen thuis was geweest zou ik naar de videotheek gegaan zijn om die film te huren, om gewoon een hele avond gezellig in mijn eentje met een dekentje op de bank een film te kijken. Dan is het prima om alleen te zijn, maar als je je verveelt achter je laptop is het gewoonweg naar. En het besef dat ik eigenlijk allerlei dingen zou moeten doen maakt het alleen maar erger.
...Ik wil het echt heel graag, die film weer zien. Het had gewoon sfeer die donderdag avond, die hele film heeft sowieso sfeer.

 Maar oké, je kunt beter niet blijven hangen in wat niet kan hè? Het is pas half acht en het zou zonde zijn om deze avond nu al tot een dode te verklaren.
Maar ik heb echt de energie niet om zelf iets te produceren, denk ik. Ik zou echt willen dat ik niet zo moe en halfziek was, dan zou ik echt alles kunnen en willen doen nu. Schoolkrant, schrijven, tekenen, knutselen. Alle creatieve zooi die goed voor me is om te doen...Maar nu gaat het gewoon niet.

Just stay in the present, it's OK here.

Oké, stel dat je door de tijd zou kunnen reizen. Wat heb je er dan eigenlijk aan?
Je zou je hele heden bezig zijn met het rechtzetten van het verleden, want als je alles altijd kunt veranderen, waarom zou je dan nog genoegen nemen met middelmatige gebeurtenissen? Je zou net zolang blijven sleutelen tot alles perfect is - maar dat zou het nooit zijn. Je blijft maar teruggaan, en opnieuw teruggaan. Maar op een gegeven moment begin je in het heden te oud te worden, en moet je ook weer een keer terug naar al die tijd dat je terug aan het gaan was en wis je dat, zodat je weer jong bent en nog wéér langer kunt blijven verbeteren.
En uiteindelijk denk je dat je meer en langer leeft dan ooit te voren, terwijl je je eigen leven eigenlijk compleet kwijt bent geraakt, omdat je er gewoon niet meer naar omkeek terwijl je probeerde er meer van te kunnen genieten.
Maar als je dat beseft, ben je moe van al het reizen, wetend dat het je uiteindelijk alleen maar minder ver heeft geholpen. Het leven heeft geen waarde meer, het is een te vaak hernieuwd vod geworden waar vanaf het begin af aan eigenlijk al geen repareren meer aan was, maar je bent door blijven gaan en dit is het punt waar je de tevergeefsheid daarvan beseft. En wat wil je eigenlijk nog met zo'n vod?
Dus sterf je, ongelukkig en ontevreden, vergeten hoe het was om werkelijk te leven, omdat dat een gevoel was uit een tijd van duizenden en duizenden jaren geleden.

(Eerlijk gezegd irriteer ik me dood aan dit stuk nu ik het voor een tweede keer over lees, en hoewel het ergens wel waar is, is het volgens mij ook een hoop onzin... Maar oké, het moest gewoon even geschreven worden geloof ik.)

Hanzel & Gretel



Na Lovers in Japan

Oké, het werkt echt aanstekelijk.
Ik wil ook die creativiteit... o.O

De dag om naar mijn gevoel te luisteren

Ik wil ook geen huiswerk maken, ik wil gewoon dat dit een dag is van gevoelens, van raar-zijn, van doen wat mag en niet wat moet. In ieder geval van niet doen wat normaal is, zodat het stukje avond wat ik over heb als alle andere wordt. Ik weet niet waarom, maar vandaag voelt als een speciale dag, ook al is het dat niet, en ik wil dat het speciaal blijft. Maar uiteindelijk ben ik toch gewoon een schijtluis en ga ik stressen, en maak ik genoeg huiswerk om me er weer oké over te voelen.

Brok

Een brok in je keel voel je ook als je probeert te drinken. Je kunt gewoon niet slikken.

"Ik vind je best wel lief"

Het leuke aan zinnen als 'ik vind je best wel lief' is dat ze zo bescheiden zijn, zo eufemismisch. Omdat er zoveel meer mee bedoelt wordt, omdat het om de liefste persoon van de hele wereld gaat, voor wie geen woorden zouden zijn om te omschrijven hoeveel je wel niet van hem of haar houdt. En dan gewoon een simpel, maar zoveel meer betekenent, 'Ik vind je best wel lief'
Dat is zo mooi.

Alcohol

Esther, ik haat alcohol.
En jij en Sander zijn eigenlijk de enigen tegen wie ik daar een beetje redelijk over kan zeuren... Ik vind het zo suf dat dat niet eens bij Joran kan -.-" (Soms vergeet ik het ook wel eens, en dan maak ik zo'n anti-alcohol opmerking en dan denk ik opeens 'o shit, hij hoort ook bij de groep die ik nu beledig' XD)

Nee maar het punt was dit: Olivier.
Els was uitgenodigd bij 'iets' bij Joep - Ja dé Joep, die dus niet meer een schattige jongen is of-wat-dan-ook, maar een stomme blowende sukkel - waar Olivier ook heen gaat, of course had hij haar uitgenodigd. Dus daarom verklaar ik Olivier nu tot jongen-met-te-slechte-invloed-van-wie-ik-hoop-dat-hij-snel-uit-Els-haar-leven-verdwijnt. Maar oké, to the point. Blijkbaar doen ze die dingen ongeveer drie keer per week, en dan gaan ze met z'n allen (geen idee hoeveel het er zijn) blowen, en deze keer is het extra leuk, want ze hebben ook drank :')
Dus Els is van plan om het allebei maar vast uit te proberen...Waarschijnlijk is ze dat op dit moment aan het doen.
En dat vind ik gewoon rot want ik geef om Els en ik wil niet dat ze dat soort stomme dingen doet...

En ik zou zo graag willen dat je nu online was zodat ik met je kon praten over deze zooi...:
Ik voel me echt zo klote, ook doordat ik Joran zo mis. En alles is gewoon zo'n troep en ik haat alcohol, ik haat het zo erg.

Het mooiste cadeautje dat ik ooit heb gekregen

Van Robert.
Nog nooit eerder aan iemand verteld dat hij dit voor me gemaakt had, trouwens. Uit schaamte of zo.

Breaking a spell

Dit is iets van een tijdje terug, maar ik wilde er toch over schrijven. Het was dat laatste weekend van de proefwerkweek, dat weekend dat ik 1984 uitlas. Met R.E.M. op de achtergrond, zodat ik altijd als ik nu die CD luister aan martelen moet denken. Aan de andere kant maakte die muziek het martelgedeelte juist een stuk dragelijker. Het gaf me het gevoel dat er hoop was, dat dit dat moment was waar Winston en Julia al die tijd op gewacht hadden. En nu ze wisten dat het er was, hoefden ze alleen nog de pijn te doorstaan- om uiteindelijk gelukkig te zijn. 'Het is goed zo.' Zo voelde het. Alleen doorstonden ze de pijn niet, waren ze zwak en werden ze een mislukte poging tot vrijheid. In mijn eigen wereld luisterden ze wel naar het verhaal van de muziek, en stierven ze zo krachtig als William Wallace in Braveheart.

 Maar oké, het ging niet om 1984, maar om de pauze die ik tussen het lezen door nam. Ik ging op mijn vensterbank zitten terwijl ik Losing my Religion luisterde en keek naar buiten. Aan de rand van de sloot, aan de overkant, zat een jongetje. Hij speelde met een waterpistool en schoot stralen in de lucht, die landde in het water. Ik vroeg me af wat hij er deed, hij leek zo verdrietig. Ik wilde zelfs dat ik niet zo'n lafaard was en gewoon naar hem toe durfde te lopen en te vragen wat er was. Hem te troosten.
Aan de andere kant wist ik zelf ook wel dat als ik dat echt zou doen, dat jongetje nooit huilend aan mij zou vertellen waar hij mee zat zodat ik hem uit al zijn ellende zou helpen. Hoe hij ook zou reageren, het zou altijd minder mooi zijn dan ik me had voorgesteld. En toen kwam die zin in mijn gedachten.


"If you would come closer, you would break some spell, finding out it's all rubbish"